कविता-अनुहार

पानीमा हेरेँ

एक दिन मैले

आफ्नो अनुहार,

उफ्, ऐना जस्तै

टुक्रिएको रहेछ ।

अचेल

ऐनामै हेर्छु

आफ्नो अनुहार,

तर पानीको कुनै अनुहार नहुने रहेछ ।

कविता-भ्रम

म पर्खिरहेछु

युगौँदेखि,

उनी भन्छिन्—

आइसकेँ । 

कविता-मनभित्र

ढोका नढक्ढक्याएरै

यो मनको चक्रब्यूहभित्र

चोर जस्तै

सुटुक्क

को पस्न खोजिरहेछ हँ ?

के त्यसलाई

मनभित्र पसेपछि

बाहिर निस्कन सकिँदैन भन्ने थाहा छैन ?

कविता-जमिन

जमिनमा

टेकेको छु भनेर

के गर्व गर्नु र खै,

हिँड्दा त

                  पाइतालामुनिबाट

                  जमिन पनि छुट्दो रहेछ ।

कविता-अबेर

नयनराज पाण्डे

समयले त

पर्खिएकै थियो,

म निस्कने बेलामा

संघारमा प्रियसीको

आँशु पोखिएको रहेछ,

चिप्लिएँ,

हिलाम्मे भएँ,

लुगा फेरेर पुग्दा

समय हिँडिसकेको रहेछ ।

कविता- आडम्वर

                                          -     नयनराज पाण्डे

कविता भन्दा अगाडि

अझ एकदम माथि,

दायाँ या बायाँ कुनातिर

कवि सगर्व उभिएको हुन्छ

आफ्नै शुभनाममा रुपान्तरित भएर,

लाचार कविताले

कविलाई टुलुटुलु हेर्छ,

किन हेर्छ ?

जबकि कवि त-

पन्छिसक्यो आफ्नै कवितासित,

उसले अस्वीकार गरिसक्यो

कविताका पङ्तिहरुसित मिसिन ।

(२०१२-मार्च १ शुक्रबार)

कविता- भोकको कविता

                                   - नयनराज पाण्डे

आज मैले खाएँ

स्वादिष्ट परिकारहरु

पेटभरि,

मलाई सजिलो हुनेछ आज

भोकाएका मान्छेहरुको कविता लेख्न ।

                                        (२०१२ मार्च १ शुक्रवार)